آثار هنری کجا دست ما را می گیرند؟

بخش اعظم آنچه بشر تاکنون به عنوان آثار هنری خلق کرده است یک ویژگی مشترک دارند و آن سروکار داشتن - به نحوی از انحا - با مقوله «اندوه» است عشق ناشاد ،فقر تبعیض، اضطراب، تحقیر ،جنسی ،رقابت ،افسوس ،شرم، انزوا و هوس؛ اینها اجزای اصلی آثار هنری در طول قرون و اعصار بوده اند این در حالی است که ما در گپ و گفت های روزانه مان، غالباً حجم اندوهمان را نشان نمی دهیم، زیرا قرار است که گپ و گفت،ها روان و شاد پیش بروند ما به طرز عجیبی تحت فشاریم تا همیشه خنده بر لب داشته باشیم حالا یا به این دلیل که مخاطبمان را شوکه نکنیم یا اینکه دشمن شاد نشویم و یا صرفاً برای اینکه نمیخواهیم باعث بدحال شدن اطرافیان آسیب پذیرمان شویم.
نتیجه آن می شود که ما نه تنها غمگینیم بلکه از اینکه گویی ما تنها فرد غمگین هستیم دچار غم مضاعفيم؛ زیرا معمولاً کسی حاضر نیست تأیید کند که افسردگی، اساساً امری عادی و همه گیر در بین انسانها است در چنین شرایطی ما یا به طرزی منزجر کننده کرخت می شویم و عادت می کنیم اندوه واقعی مان را بروز ندهیم یا فکر می کنیم تنها این ماییم که چنین سرنوشت نومید کننده ای داریم.